 |
| Bolsos confeccionados en lenzo negro tinguido |
Caramiña
Artesanía colle agora a
agulla e o dedal para ofrecervos novos produtos. Nesta ocasión elaboramos uns
bolsos con tea de lenzo, que é un tecido bastante resistente pola disposición
do entramado do fío, e cun tacto rústico que lembra ás antigas enaguas de liño.
 |
| Bolsos decorados en cor marrón |
De feito, o lenzo fabrícase cun fío elaborado
cunha mestura de liño e algodón. As características destas fibras vexetais
naturais fixeron que moi cedo se advertise a súa idoneidade para ser
empregada como tea base da arte pictórica, e a extensión do seu uso motivou que
por metonimia se fale hoxe de “lenzos” como sinónimo de pinturas ou cadros.
Dende moi antigo xa se pintaba sobre tea, pero a implantación definitiva do
lenzo como base para a pintura non se consolidou ata o século XVI en Italia, se
ben se disputaba o posto coa pintura sobre táboa.
 |
| Flor do liño |
O motivo deste éxito do lenzo débese precisamete á
súa composición. A combinación do algodón co liño ofrecía unha textura e unha
superficie idóneas para pintar, se ben hai que indicar que nun primeiro momento
o lenzo se fabricaba empregando só unha destas fibras, por iso había lenzo de
algodón e lenzo de liño, ata que se observou a conveniencia de mesturar ambos
materiais para aunar as vantaxes dun e doutro. Por unha banda, o algodón é unha
fibra moi absorbente, de modo que a pintura penetraba ben no tecido, e bastante
elástica, o que permitía tensar a tea sobre o bastidor de madeira e mesmo
retensala se afrouxaba ó quedar empapada
coa pintura. Pola súa banda, o liño é unha fibra moi resistente, forte e
difícil de romper, mais presentaba o inconveniente de ser moi cara, sensible ós
cambios de humidade ambiental, o que facía que se destensase, e ademais
deteriorábase co contacto directo co óleo, que antigamente era máis corrosivo
que na actualidade.
 |
| Planta de liño |
Para aproveitar as vantaxes dun e doutro material
comezouse a fabricar lenzo cunha mestura de algodón e liño, ó que se lle
aplicaba unha imprimación de produtos químicos como cola, glicerina, óxido de
cinc, carbonato de chumbo, aceite de linaza… co fin de impermeabilizar o liño
do tecido e ó mesmo tempo obter unha superficie lisa e uniforme, polo xeral
branca, para pintar dun xeito máis homoxéneo.
Falando un pouco do liño, como xa sabedes, trátase
dunha planta herbácea da que se aproveita case todo: do talo tíranse as fibras
para tecer as teas de liño, da semente, chamada linaza, obtense aceite e fariña. O liño é propio da
rexión dos ríos Nilo, Tigris e Éufrates, se ben hoxe se cultiva en todas as
partes do mundo, e mesmo en zonas de clima frío. O liño foi a primeira fibra
vexetal que se empregou para a elaboración de tecidos. Cultivábase en Exipto xa
no s. IV a.C., e moitas das súas momias, como xa sabemos, estaban envoltas en
tecidos de liño. En Europa tamén se empregaba o liño dende moi antigo, e a
pesar da chegada do algodón ata o século XVIII
o liño era a fibra téxtil máis empregada despois da la. A cor natural do
liño vai do branco tostado ó gris claro e, ó igual có algodón, está composto na
súa meirande parte de celulosa.
 |
| Flor do algodón |
Con respecto ó algodón, trátase dun arbusto que en
estado salvaxe pode medrar ata os 3 metros de altura, e é propio das rexións
tropicais de todo o mundo (Asia, África e América). A parte da flor de onde se
extraen as fibras chámase hilacha, e
na natureza atópanse en cor branco, marrón e verde, mais as esixencias da
produción industrial fixeron que estoutras variedades naturais quedasen
practicamente exterminadas. O cultivo do algodón require abundante rego e nel
empréganse bastantes produtos químicos, polo que a explotación deste arbusto
resulta moi contaminante. O aproveitamento do algodón nas rexións onde nacía de
forma natural é moi antigo. Na península do Indostán (actuais India, Pakistán,
Bangladesh, Sri Lanka, Maldivas, Bután e Nepal) hai rexistro do emprego do
algodón cara ó 450 a.C. A Europa chegou máis tarde, establecéndose en España os
primeiros cultivos (Valencia) e fábricas (Granada, Córdoba ou Sevilla) no
século X; aínda que a expansión do uso deste material en toda Europa non
chegaría ata máis tarde, ben entrado xa o século XV. Como curiosidade podemos
dicir que o algodón non se emprega só na elaboración de téxtiles, senón tamén
noutros produtos, como o papel moeda e de feito os billetes de euro están fabricados integramente de algodón, así coma os dólares americanos.
 |
| Bolsos decorados en negro con forro tamén negro. |
Os bolsos que elaboramos están feitos con lenzo de
algodón e liño, e están inspirados nos patróns de decoración das enaguas
galegas tradicionais. Teñen puntillas, cintas pasadeiras, lazos de veludo, dobrezes
superpostas e cosidas… Todos eles están feitos enteiramente a man e cun deseño
único para cada un. Esperamos que vos gusten.
 |
| Bolso decorado con cinta de veludo granate |
Os gatos
comezaron a ser domesticados polos exipcios cara o 3.000 a.C. Observouse que os
gatos eran uns eficaces cazadores de ratos, e iso permitía manter a salvo os
cultivos e as reservas de gran, que eran o sustento imprescindible do pobo
exipcio. Estas vantaxes empuxaron ós exipcios a querer estender a raza dos
felinos e chegar a domesticalos, para ter un gato en cada fogar.
Posteriormente, ás virtudes de salubridade e protección asociadas ós gatos sumáronse
tamén crenzas relixiosas, pasando a ser considerado un animal sagrado, venerado
na cultura exipcia e elevado ó grao de divindade. Este carácter divino unido á
beleza natural deste animal fixo que a deusa Bastet, divindade que encarnaba a beleza
e a fertilidade, fose representada cunha cabeza de gato.
En épocas
posteriores, en cambio, a sorte dos gatos foi ben distinta. Ó longo da Idade
Media houbo unha auténtica persecución contra estes animais pola crenza de que
eran bruxas metamorfoseadas. Xa de antigo se pensaba que os gatos eran
mensaxeiros de malos presaxios ou portadores de meigallos e encantamentos. A
tradición celta relata que as meigas se facían acompañar de gatos,
especialmente os de cor negro, porque se servían deles como mensaxeiros ou
secretarios, ou mesmo porque eran persoas transformadas por algunha sorte de
conxuro e obrigadas a servilas. Estas supersticións estendéronse ata o punto de
chegar a sacrificar a milleiros de felinos baixo a sospeita de ser bruxas
transformadas ou instrumentos dos seus artificios.
.JPG)
.JPG)
